Thursday, August 17, 2017 | پنجشنبه 26 اسد 1396
آخرین اخبار
پربیننده ترین اخبار
تبلیغات
ورود به سیستم
  • عضویت
  • بازیابی گذرواژه
1396/01/02 سال جديد؛ سال جنگ با پاکستان و طالبان

شرح مطلب

 فعاليت بيش از 20 گروه تروريستي بين المللي در افغانستان نيز هرگز و هيچگاه امکان پذير نمي‌شود مگر آنکه اين گروه‌ها از حمايت‌هاي وسيع، مستقيم و همه جانبه پاکستان و ساير شرکاي رژيم اسلام‎آباد در پرورش و گسترش تروريزم در منطقه و جهان، برخوردار باشند.

بر هيچکس پوشيده نيست که پاکستان آشکارا به افغانستان، تجاوز نظامي مي‌کند و هدف رژيم اسلام آباد نيز تعميم و تأمين اشغال و سلطه دايمي پاکستان بر افغانستان مي‌باشد.

صلاح‌الدين رباني؛ سرپرست وزارت خارجه مي گويد که پاکستان تمايلي ندارد به حمايت خود از تروريزم خاتمه دهد و ادامه خشونت در افغانستان و منطقه نيز به همين دليل است.
آقاي رباني که در امريکا به سر مي‌برد، در سخنراني در شوراي اتلانتيک، پيرامون اولويت‌هاي سياست خارجي افغانستان و پيامدهاي آن در ارتباط با دولت جديد امريکا، با انتقاد از سياست‌هاي پاکستان گفت که اين اقدامات به منزله نقض تماميت ارضي افغانستان بوده، طوري که پاکستان حريم هوايي افغانستان را نقض و مناطق شرقي را هدف حمله راکتي قرار مي‌دهد.

او گفت که اين قبيل اقدامات هرگونه دورنماي برقراري روابط عادي دوجانبه را ضعيف مي‌سازد.

سرپرست وزارت خارجه افزود که عليرغم تلاش‌هاي جمعي، شکست تروريزم در افغانستان و منطقه به طور اساسي وابسته به از ميان رفتن پناهگاه‌هاي تروريست ها در کشورهايي است که به آنها پناه مي‌دهند. اين کشورها بايد به حمايت ‌شان از تروريزم، تمويل، تجهيز و روحيه بخشيدن به آنها خاتمه دهند.تي اگر صلاح الدين رباني هم نمي گفت، بدون شک امريکا بهتر از هر کشور ديگري از همه ابعاد اين ماجرا باخبر است و مي داند که در پشت صحنه جنگ و ناامني جاري در افغانستان، چه مي‌گذرد و پاکستان چه نقشي در اين ميان، بازي مي‌کند.

البته در اين ميان، ائتلاف نظامي به رهبري امريکا نيز که به بهانه جنگ با تروريزم و حمايت همه جانبه از دولت افغانستان در مقابل هر گونه تهديد و تجاوز خارجي، در کشور ما نيرو و پايگاه نظامي دارند، بي‌تقصير نيست؛ صرف نظر از آنکه اين تقصير، اصلي و مستقيم است يا جانبي و غير مستقيم.

با اين حال، برخلاف ديدگاه‌ها و مواضع رسمي دولت وحدت ملي، افغانستان و پاکستان از سال ها پيش تاکنون در يک جنگ کاملا اعلام شده و مستقيم به سر مي برند؛ اما در اين ميان، اين معما هنوز هم مبهم و لاينحل باقي مانده که چرا تجاوز نظامي آشکار و مکرر پاکستان در قالب حمايت از تروريسم، راکت بازي‌هاي مستقيم، زد و خوردهاي مرزي، نقض تماميت ارضي و... هيچگاه مصداق تهديد و تجاوز خارجي محسوب نمي شود و در حوزه صلاحيت و مسؤوليت پيمان هاي امنيتي و استراتژيک افغانستان و جهان قرار نمي گيرد.

با اين حال، برخلاف ديدگاه ها و مواضع رسمي دولت وحدت ملي، افغانستان و پاکستان از سال ها پيش تاکنون در يک جنگ کاملا اعلام شده و مستقيم به سر مي برند؛ اما در اين ميان، اين معما هنوز هم مبهم و لاينحل باقي مانده که چرا تجاوز نظامي آشکار و مکرر پاکستان در قالب حمايت از تروريزم، راکت باري هاي مستقيم، زد و خوردهاي مرزي، نقض تماميت ارضي و... هيچگاه مصداق تهديد و تجاوز خارجي محسوب نمي شود و در حوزه صلاحيت و مسؤوليت پيمان هاي امنيتي و استراتژيک افغانستان و جهان قرار نمي گيرد!

صرف نظر از اين مسايل، با آغاز سال 96 اما اين پرسش اساسي نيز يکبار ديگر، مطرح مي شود که آيا سال جديد، سال جنگ با پاکستان و طالبان خواهد بود؟

قرار گرفتن پاکستان در کنار طالبان بدان معنا است که در صورت بروز هرگونه جنگ مستقيم يا غير مستقيم، پاکستان و طالبان در کنار هم قرار دارند و در يک جبهه، تعريف مي شوند. به بيان روشن تر، در صورتي که طبق وعده هاي داده شده از جانب رهبران حکومت وحدت ملي، سال جديد خورشيدي، سال سرکوب جريان هاي تروريستي باشد، از لوازم اصلي و غير قابل تفکيک اين امر، جنگ با پاکستان نيز خواهد بود؛ حتي اگر اين جنگ، به مفهوم متعارف کلمه، لزوما مشمول حضور مستقيم نيروهاي نظامي دو کشور همسايه در صف آرايي هاي مقابل همديگر نباشد.

با اين توضيح، آيا به راستي دولت در سال694، جنگي بي امان و بي سابقه را عليه پياده نظام پاکستان در افغانستان، به راه خواهد انداخت؟

پاسخ مطمئني براي اين پرسش وجود ندارد، درست به اين دليل که هنوز شاهد يک موضع محکم و مطمئن از سوي کابل در اين خصوص نبوده ايم.

هنوز همه چيز در حد يک شعار احساسي و حماسي است؛ اينکه تروريزم سرکوب خواهد شد، اينکه پروژه ناکام و ناتمام صلح، براي هميشه تمام شده و پرونده آن، بسته خواهد شد و اينکه طرح هاي بلندپروازانه و خوش بينانه صلح، به سرعت جاي خود را به استراتژي هاي جامع و عملياتي نظامي و امنيتي خواهند داد و...

با اين حال، حتي اگر حکومت وحدت ملي، در سال 96 نيز همانند همه سال هاي ديگر، همچنان منفعل و کنش پذير و بي برنامه و ضعيف، ظاهر شود، اين اطمينان وجود دارد که تروريست ها و حاميان منطقه اي و بين المللي شان، بدون هيچ برنامه اي براي صلح و سازش و آشتي، امسال در اوج آمادگي براي تحميل جنگ هاي خونين بيشتر بر مردم و دولت افغانستان هستند و به اين ترتيب، سال سختي در پيش خواهد بود.
عبدالمتين فرهمند- خبرگزاري جمهور

 
ارسال نظر
نام :
ایمیل :
وب سایت :
نظر :