Tuesday, October 17, 2017 | چهارشنبه 26 میزان 1396
آخرین اخبار
پربیننده ترین اخبار
تبلیغات
ورود به سیستم
  • عضویت
  • بازیابی گذرواژه
1396/03/02 پوليتيکو: اشرف غني يک تکنوکرات آينده‌نگر و طرفدار غرب است

مشروح خبر

 نشريه پوليتيکو در گزارشي نوشت: اشرف غني بدون شک يک تکنوکرات آينده‌نگر و طرفدار غرب است، اما او ثابت کرده است که گوش شنواي سياسي ندارد و پايگاه اجتماعي‌اش را از دست داده است.

پوليتيکو در ادامه گزارش خود چنين نوشته است :« انتظار مي‌رود ترامپ به‌زودي براي افغانستان تصميم بگيرد. پنتاگون سربازان بيشتري مي‌خواهد و مشخص نيست رييس‌جمهور چه تصميمي اتخاذ خواهد کرد.

در جريان طولاني‌ترين جنگ امريکا، ستراتژي‌هاي بي‌شماري تدوين شدند ولي هيچ‌کدام کارآمد نبودند. بيش از 12 گروه تروريستي بين‌المللي در امتداد هر دو طرف مرز افغانستان-پاکستان فعاليت دارند.

در ماه گذشته، طالبان توانستند از پ.سته امنيتي پوليس عبور کنند و به يک پايگاه اردو در بلخ وارد شوند، جايي که آن‌ها بيش از 150 سرباز افغان را کشتند.

شکست دادن گروه‌هايي از القاعده گرفته تا داعش هدف ستراتژيک اصلي امريکا در افغانستان از زمان حمله به اين کشور در سال 2001 بوده است.

اما اينکه چگونه به اين هدف دست يابد، جاي بحث دارد. آيا ايالات متحده بايد سربازان بيشتر براي کمک به نيروهاي امنيتي افغانستان بفرستد؟ آيا قواعد تعامل اردو آسان شود؟ آيا حملات عليه رهبران طالبان در پاکستان مجاز است؟ يا آيا به آغاز گفت‌وگوهاي صلح با طالبان اولويت داده شود؟ چگونه بازيگران منطقه‌اي – پاکستان، هند، ايران، روسيه و چين – را در بازي درگير سازد.

براي تغيير مسير جنگ، يک ستراتژي جامع سياسي، اقتصادي، نظامي، ديپلوماتيکي و منطقه‌اي نياز است. دولت اوباما اين را مي‌دانست، اما در مورد تعداد سربازان، برنامه‌هاي خروج و پايان دادن به جنگ سختگير بود.

به‌صورت مشخص، امريکا بايد در برابر اين تصور که مي‌توانند با سربازان بيشتر روند حوادث را تغيير داده و طالبان را عقب بزنند، مقاومت کنند. در عوض، آن‌ها بايد بدانند که موفقيت در افغانستان صرف از راه يک توافق سياسي ميان تمام جناح‌هاي افغانستان، از جمله طالبان، حاصل خواهد شد.

در اوايل سال 2011، هيلاري کلينتون، وزير خارجه‌ وقت امريکا، تصميم ايالات متحده مبني بر مصالحه با طالبان به‌عنوان اصل اساسي سياست اين کشور در قبال افغانستان را اعلام کرد. در ماه‌هاي اخير جمعي از کارشناسان اعلام کردند که زمان گفت‌وگو با طالبان است.

طالبان نمي‌خواهند با دولت کابل که آن‌ را ضعيف و غيرمشروع مي‌دانند، گفت‌وگو کنند. آن‌ها از ترامپ نمي‌ترسند. آن‌ها هم‌چنين فکر مي‌کنند که در مسير پيروزي قرار دارند.

بنابراين، چناچه پيروزي در ميدان نبرد ممکن نيست و گفت‌وگوهاي صلح يک روياي دست نيافتني است، چه مي‌توان کرد؟

سربازان ايالات متحده بايد براي مدت نامعلومي در افغانستان حضور داشته باشند. جنرال جان نيکلسون، فرمانده ايالات متحده در افغانستان خواستار «چند هزار» سرباز اضافي براي «شکستن بن‌بست» با طالبان شده است. ائتلاف به رهبري امريکا نتوانست با 140000 سرباز در سال 2010 پيروز شود، عمدتا به اين دليل که اوباما يک تاريخ خروج خودسرانه اعلام کرده بود.

طالبان (و پاکستان به عنوان حامي مالي) فهميدند که مي‌توانند منتظر خروج امريکايي‌ها بمانند. حضور نامشخص ايالات متحده به نيروهاي امنيتي افغانستان قوت قلب خواهد داد و به عقب زدن دستاوردهاي اخير طالبان کمک خواهد کرد.

بايد از حکومت مرکزي افغانستان حمايت کرد. سرنوشت افغان‌ها توسط مردم اين کشور مشخص خواهد شد. اشرف غني بدون شک يک تکنوکرات آينده‌نگر و طرفدار غرب است، اما او ثابت کرده است گوش شنواي سياسي ندارد، خودش را با يک حلقه‌ کوچک پشتون‌هاي شرق محدود کرده و پايگاه اجتماعي‌اش را از دست داده است.

اگر قرار است گفت‌وگوهاي صلح محقق شود، بايد يک حکومت انعطاف‌پذير، محبوب، داراي پايگاه گسترده و مشروع در کابل وجود داشته باشد. اگر قرار است نيروهاي امنيتي افغانستان بالاخره به پيروزي برسند، آن‌ها بايد باور کنند که حکومت در کابل پشتيبان آن‌هاست.

انتخابات رياست‌جمهوري 2019 از اهميت بالايي برخوردار است. اگر راي‌گيري مانند گذشته‌ها باشد – تقلب‌آميز، بي‌نتيجه يا منتج به حکومتي که افغان‌ها آن را نامشروع مي‌يابند – در آن‌صورت چشم‌انداز پيروزي‌هاي نظامي يا مذاکرات صلح وجود ندارد.

بنابراين، کشورهاي کمک‌کننده مانند ايالات متحده بايد مطمئن شوند که نتيجه‌ انتخابات حکومت جديدي خواهد بود که مشروع، انعطاف‌پذير و نماينده‌ي تمام افغان‌ها باشد.

چنانچه در سال 2014 (و 2009) مشاهده شد، اين کار آسان نخواهد بود. در حالي‌که ايالات متحده نبايد از کانديدي حمايت کند، ضروري است که امريکايي‌ها يک مقام ارشد را براي هدايت تلاش‌هاي کمک‌کنندکان جهت هماهنگ‌سازي واکنش‌ها و حصول اطمينان از يک نتيجه‌ مثبت از راي‌گيري در سال 2019 انتخاب کنند.

روسيه بايد ارتباط اخيرش با طالبان را متوقف سازد. عربستان سعودي، چين و ايالات متحده بايد بر پاکستان فشار وارد کنند تا طالبان را بيشتر تحت فشار قرار دهد. هند بايد گام‌هايي را براي اطمينان دادن به پاکستان بردارد که تهديدي در افغانستان نيست.

بدون ترديد برخي‌ها در قصر سفيد خروج را گزينه‌ مناسبي مي‌بينند. ترامپ طرفدار ملت‌سازي نيست. او شايد از خود بپرسد که چرا ايالات متحده بايد ميلياردها دالر پول و جان امريکايي‌هاي بيشتري را در يک جنگ بدون چشم‌انداز پيروزي خطر بياندازد؟

اين يک اشتباه بزرگ خواهد بود. اگر ايالات متحده از افغانستان خارج شود، دولت افغانستان احتمالاً سقوط خواهد کرد و پتانسيل بالايي براي خشونت وجود خواهد داشت و تروريست‌هاي بين‌المللي به‌طور فزاينده‌اي افغانستان را يک فضاي بدون حکومت و بي‌ثبات که پناهگاهي براي برنامه‌ريزي حملات عليه ايالات متحده و متحدانش فراهم مي‌کند، خواهند يافت.»

 
ارسال نظر
نام :
ایمیل :
وب سایت :
نظر :