جوليان آسانگ، موسس سايت ويكي ليكس، در مصاحبه اختصاصي با کانال "راشا تودي" به تشريح افشاي بيش از 91 هزار سند محرمانه اردوی امريكا در جنگ افغانستان كه واكنش‌هاي گسترده‌اي را در سراسر جهان به همراه داشت، پرداخت.

متن کامل اين مصاحبه به شرح ذيل است:

سوال: افشاي اين اسناد محرمانه واكنش‌هاي فراواني را از انتقاد گرفته تا تمجيد به همراه داشت. آيا اين موضوعي بود كه انتظارش را داشتيد؟

پاسخ: مي‌دانستيم كه اين موضوع جدي محسوب مي‌شود. اين اسناد محرمانه شامل دوره زماني شش ساله در مورد اقدامات و حوادث رخ داده در افغانستان، اقدامات اردوی امريكا و اين كه اين اقدامات و حوادث در چه تاريخ، چه زمان و چه مكاني رخ داده، بوده است. اين اسناد هم‌چنين شامل كشته شدن نظاميان و غير نظاميان بوده است. بنابراين مي‌دانستيم كه اين اسناد به عنوان اسناد تاريخي و به عنوان منابعي مهم مورد استفاده براي تحقيقات بيشتر، از اهميت زيادي برخوردار است.

سوال: يكي از انتقاد‌هايي كه به شما وارد است، اين مي‌باشد كه شما جزيياتي از فعاليت‌ها در دهكده‌ها و نام افراد و افغان‌هايي را كه با ارتش امريكا همكاري مي‌كردند، فاش كرديد. حتي شما در اين رابطه با انتقاد‌هايي از سوي برخي سازمان‌هاي حقوق بشر نيز روبرو شده‌ايد.

پاسخ: البته اين چيزي شبيه جاروجنجال رسانه‌اي است. ما به طور جدي در حال بررسي اين هستيم كه آيا اين موضوع حقيقت دارد يا خير. ما هم‌چنين 15 هزار گزارش ديگر را در اختيار داريم كه براي انتشار آنها در حال انجام بررسي‌هايي هستيم. حتي از قصر سفيد نيز براي بررسي اين اسناد جديد پيش از انتشار آنها كمك خواسته‌ايم. اما قصر سفيد اين درخواست را نپذيرفته است. اين موضوع جاروجنجال‌ از سوي رسانه‌هاست. البته ما نسبت به اين موضوع كه از جان غير نظاميان حفاظت شود نگران هستيم. هر فردي كه فكر مي‌كند در اين اسناد به او اتهام وارد شده و سندي براي بيگناهي‌اش دارد، مي‌تواند ارائه كند. در حقيقت يكعده اتهام‌ها مطرح شده كه در واقع پس از بررسي آن‌ها مشخص مي‌شود كه نادرست هستند.

سوال: اين موضوع مطرح شده كه افشاي اين اسناد باعث شده تا نيروهاي ائتلاف سخت‌تر با شهروندان افغان همكاري كنند؟

پاسخ: ببينيد آنچه را كه ما افشا كرده‌ايم حقايقي است در مورد اين كه سازمان‌ها در افغانستان چگونه عمل و رفتار كرده‌اند. حال اگر افغان‌ها از رفتار اين سازمان‌ها رضايت ندارند و آنها را نمي‌خواهند، بنابراين حق آنهاست كه با اين سازمان‌ها همكاري كنند يا نكنند.

سوال: فكر نمي‌كنيد افشاي اين حجم عظيم از اطلاعات محرمانه باعث ايجاد خطر شود؟

پاسخ: بار ديگر مي‌گويم كه اين اتهامي است كه از سوي روزنامه تايمز لندن مطرح شده، روزنامه‌اي كه تحت كنترول و نفوذ رابرت مرداك منتشر مي‌شود و روابط خوب با روزنامه‌ گاردين ندارد. گاردين روزنامه‌اي بود كه ما اين اطلاعات را براي انتشار در اختيارش گذاشتيم. گاردين 14 صفحه از اين گزارش را منتشر كرد، اما تايمز لندن هيچ صفحه‌اي از خود را به اين گزارش اختصاص نداد.

سوال: اين يك حس رسانه‌اي است. شما اين اطلاعات را در اختيار دو رسانه منتخب و سه روزنامه‌ قرار داديد. پس از آن بود كه صدها مصاحبه انجام داديد. از جمله مصاحبه با لري كينگ. آيا تمايل به مطرح شدن داريد؟

پاسخ: اين حرف شما مضحك است. در حقيقت هيچ تلاشي براي مشهور شدن يا مطرح شدن نداشته‌ايم. تلاش كرده‌ايم تا تحت همان قوانيني كه هفته نامه اكونوميست فعاليت مي‌كند، عمل كنيم. به دليل اين كه افشاي اين سند موضوعي حساس و خطرناك محسوب مي‌شود، هر كسي تمايل به حضور در جلوي دوربين و مصاحبه براي صحبت در مورد افشاي اين اطلاعات ندارد. اما در نهايت بايد كسي پيدا مي‌شد تا در مورد اين موضوع صحبت كند كه در نهايت من اين فرد هستم.

سوال: اين اسناد محرمانه به دوره زماني بين سال‌هاي 2004 تا 2009 مربوط بوده‌اند. چرا اين اسناد را اكنون افشا كرده‌ايد و زودتر منتشر نكرديد؟

پاسخ: ما اين اسناد را اخيرا به دست آورده‌ايم و فورا آن را منتشر كرديم.

سوال: چه روندي بين بدست آوردن اين اطلاعات و انتشار آن طي شد؟

پاسخ: زماني كه ما اين نوع اطلاعات را به دست مي‌آوريم، خواندن آن بسيار سخت است، چون از ادبيات داخلي نظامي برخوردار است. فرمت اين نوع اطلاعات فرمت كامپيوتري است و در حقيقت براي افراد خواندن آنها تقريبا غير ممكن است. بنابراين لازم است فرمت آن را بشناسيم و فرمتش را بازتعريف كنيم تا قابل ارائه شود. تقريبا كار زيادي را مي‌طلبد كه اين فقط شامل ما نمي‌شود، بلكه سه سازمان ديگري كه همكاري داشتيد، اقدامات زيادي انجام دادند.

سوال: قاعدتا بايد در انجام اين روند كارشناسان زيادي حضور داشته باشند. كارشناسان سازمان‌هاي شما از كجا هستند؟

پاسخ: ما حدود 800 كارشناس به عنوان متخصص در حوزه‌هاي مختلف از جمله امور كامپيوتر و اطلاعات در اختيار داريم كه برخي از آنها مقامات سابق اطلاعاتي هستند.

سوال: واشنگتن اعلام كرده كه اين اطلاعات منسوخ شده‌اند. آيا درست است؟

پاسخ: بستگي دارد در مورد چه موضوعي داريم صحبت مي‌كنيم. اگر شما در مورد اين كه در جنگ چگونه پيشرفت‌هايي حاصل شده، بلی منسوخ شده‌اند چون جنگ از سال 2001 آغاز شد. اين اطلاعات افشا شده مربوط به حوادث و جزييات يكعده اتفاقات شش سال گذشته است (البته به جز چند ماه گذشته). اين اطلاعات مي‌تواند به درك اهداف اين جنگ كمك كند. كاخ سفيد اعلام كرد كه اين اطلاعات تا پيش از ماه دسامبر بوده است و در دسامبر، اوباما سياست جديدي را مطرح كرد. اما در حقيقت سياست اوباما در افغانستان ادامه سياست‌هاي قبلي آمريكا بود، به انضمام طرح افزايش نيروها. بنابراين چطور مي‌توان گفت كه زمانيكه تغييرات اندكي در استراتژي افغانستان حاصل شده، مي‌توانيم بگوييم تغييرات چشمگير در افغانستان حاصل شده است. بنابراين هيچ تداخلي ميان اين اطلاعات افشا شده و سياست اوباما وجود ندارد.

سوال: چه كسي يا كساني از انتشار اين اطلاعات سود خواهند برد؟

پاسخ: مردم افغانستان. افغانستان كشور افغان‌ها است. خود آنها مي‌توانند به طور موثري هدف خود را تعقيب كنند. آنها به اين اطلاعات براي درك اين كه چه اتفاتي در حال رخ دادن در كشورشان است نياز دارند. هم‌چنين مي‌توانيم بگوييم كه مردم امريكا، انگلستان، استراليا و يا مردم ديگر كشور‌هايي كه نيرو در افغانستان دارند نيز مي‌توانند در جريان اتفاقات واقعي در افغانستان قرار بگيرند. حق اين مردم است كه بدانند در واقع چه اتفاقاتي در حال رخ دادن در افغانستان است. تمامي شركت‌هاي نظامي با تامين خدمات به نيروها، فروش اسلحه و لباس‌هاي نظامي به سود‌هاي كلان به خاطر جنگ افغانستان رسيده‌اند.

سوال: آيا فكر نمي‌كنيد با افشاي اين اطلاعات، گروه طالبان و شبه نظاميان سود خواهند برد. چون شما ضعف نيروهاي ائتلاف را نشان داده‌ايد؟

پاسخ: بايد در اين زمينه دقت كنيم. به خاطر داشته باشيم اين يك جنگ داخلي است. همه مي‌گويند طالبان اما در حقيقت طالبان همان افغان‌ها هستند. اين يك جنگ داخلي است كه در حال انجام است. طالبان بخشي از خواست مردم افغانستان است. آنها هم‌چنين بخشي از دستگاه استخبارات پاكستان هستند و همچنين بخشي از خواست عربستان. لازم است كه آمريكا و نيروهاي ائتلاف اين را درك كنند كه طالبان بخشي از مردم افغانستان است و اگر شما به سوي يك شورشیان طالبان فیر كنيد، در واقع به سوي يك افغان فیر كرده‌ايد.

رشيد: طالبان افغانی هنوز هم سرمايهاي شمرده ميشوند که در افغانستان بعد از بيرون شدن امريکا به کار گماشته شوند.

احمد رشيد کارشناس امور سياسي منطقه است. آخرين کتاب او تحت عنوان "فرو رفتن افغانستان و پاکستان در اغتشاش، برگشت دوباره طالبان"، اکنون به زبان آلماني نيز برگردان شده است. خبرنگار ويست دويچه سايتونگ با احمد رشيد در خانهاش واقع در لاهور مصاحبهاي را انجام داده است که برگردان آن به دري نشر ميشود.

زود دويچه سايتونگ: شما در کتاب تان آرزو نموده ايد که  فرزندان تان "ملت سازي" کنند. آيا شما اين اميد را که نسل تان به اين کار در پاکستان بحران زده موفق شود، از دست داده ايد؟

رشيد: در اينجا نهادهايي به وجود نيامده اند که دموکراسي و يک ملت کارآ  را بسازند. وضع ما ناشي از نارساييهاي خود ما است. هرچند 90 درصد پاکستانيها شايد چيز ديگري بگويند، امريکاييها ، هنديها ويهوديها را مسوول اين وضع بخوانند. اما  ما بايد اين را روشن سازيم. مردم هيچگاه در اينجا از تصورات خود بيرون نيامده اند. آنها روشنايياي در پايان اين تونل نميبينند.

زود دويچه سايتونگ: چرا افراطگرايان در پاکستان چنين قدرتمند اند؟

رشيد: واضح است که دولت خود به اين امر کمک کرده است. هرچند نظاميان اکنون عليه طالبان پاکستان دست به عمل ميزنند، با اينهم ما هنوز هم  کدام پيام روشن عليه افراطگرايان نداريم. پس از حملاتي که صورت ميگيرند، سياستمداراني وجود دارند که ميگويند: مطمينا که اين کار را يک مسلمان نکرده است، مطمينا اين کار را يک پاکستاني نکرده است. چنين چيزهايي فراوان اند. بنابراين به مردم دروغ گفته ميشود. آنها را دچار ابهام ميسازند. چون هر کس يک چيز ديگر ميگويد، مردم نميدانند حرف کي را باور کنند.

زود دويچه سايتونگ: ارتش پاکستان عليه طالبان پاکستاني ميجنگد، اما....

رشيد:... اما طالبان افغانستاني هنوز هم سرمايهاي شمرده ميشوند که در افغانستان بعد از بيرون شدن امريکا به کار گماشته شوند. پاکستان به اين نظر است: ناتو و امريکاييها از افغانستان ميروند، ما ميخواهيم که يک حکومت دوست مان  در کابل روي کار آيد. بنابراين در سالهاي گذشته آنها افراط گرايان را در اينجا نگه داشته اند.

 احمد رشيد:  غرب بايد اکنون با طالبان مذاکره کنزود دويچه سايتونگ: آيا اين يک راه بيرون رفت از اغتشاش نيست، و يا؟

رشيد: نه، اين کار به فاجعه منجر ميشود. در سالهاي 1990 ما نخست گلبدين حکمتيار را به حيث نماينده مان در افغانستان مورد استفاده قرار داديم. پس از آن ما جهت مان را تغيير داديم و طالبان را حمايت کرديم. نتيجه آن تقويت القاعده بود و متعاقب آن حملات يازدهم سپتمبر به وقوع پيوست. ما امروز در منطقه از لحاظ ديپلوماسي به حالت انزوا قرار داريم. هيچ کس نميخواهد از استراتژي (حمايت) از طالبان ما جانبداري کند، حتا عربستان سعودي. ما در داخل دچار مشکلات شديد امنيتي هستيم. اقتصاد مان ازهم گسيخته است. در بخشهايي از کشور مشکلات قومي و جنگ وجود دارد. حمايت از طالبان سياست غلطي است. ما بايد گفت و شنودي را بين حامد کرزي رييس جمهور افغانستان و طالبان به راه بياندازيم.

زود دويچه سايتونگ: گروههاي افراطي بيشماري در منطقه مرزي ميان افغانستان و پاکستان فعال ميباشند. روابط آنها با همديگر چگونه است؟

رشيد: طالبان افغاني و طالبان پاکستاني  دو واحد مختلف اند. در سالهاي 1990 بسياري پاکستانيها در افغانستان بودند و عليه اتحاد شمال ميجنگيدند. بعدتر گروههايي به وجود آمدند که عليه هند در کشمير بجنگند. آنها توسط دولت و دستگاه استخبارات نظامي پاکستان (آي اس آي) تقويت ميشدند تا تندرو شوند و در اين يا آن جبهه بجنگند. بعد از يازدهم سپتمبر، طالبان افغاني در خط مرزي آمدند و در اينجا پايگاههاي شان را ايجاد کردند. اينها برخي از قبايل پشتون را که در دور و پيش شان قرار داشتند، تندرو ساختند. همراه با طالبان، سازمان تروريستي القاعده نيز به اينجا آمد. پس از آن  قبايل پشتون نيز دستورالعمل شان را به وجود آوردند، به اين منظور که ارتش را از مناطق قبايلي بيرون کنند و آنجا را طوري بسازند که هم براي خود شان و هم براي مهمانان افغان شان محفوظ باشد.

زود دويچه سايتونگ: اما نفوذ طالبان تنها به مناطق مرزي محدود نيست.

رشيد: در دو سه سال گذشته صحنه داخلي پاکستان تغيير خورده است. طالبان کم و بيش خود را به مناطق قبايلي محدود ساخته اند، اما تعهداتي با گروههايي در پنجاب و کراچي نيز دارند که توسط "آي اس آي" آموزش ديده اند تا در کشمير بجنگند . بسياري اين گروهها با طالبان پاکستاني همپيمان شده اند. اينها گروههايي بوده اند که نخست با هندوستان مخالفت داشتند و اکنون از دولت پاکستان احساس غدر و دغل بازي ميکنند. طالبان افغانستان در جنگهاي پاکستان دست ندارند. آنها ميدانند که در اينجا نان شان با روغن تر است و به حمايت "آي اس آي" ضرورت دارند.

زود دويچه سايتونگ: آيا آنها ميخواهند با تمام قوا در افغانستان حکومت کنند؟

رشيد: آنها مي خواهند در يک شکل محدود به قدرت برگردند. در صفوف آنها آدمهاي عملگرايي نيز هستند که خواهان مذاکره با کرزي اند و به تقسيم قدرت در بخشي از ساحات دولتي راضي خواهند بود. اين گروهها ميدانند هرگاه بازهم بخواهند به تنهايي حکومت کنند، يک دولت ياغي به وجود خواهند آورد. آنها علاقمند معامله با کسي هستند که بتواند براي شان حمايت بينالمللي را مهيا سازد.

زود دويچه سايتونگ: آيا سخت سراني وجود ندارند که نگذارند هيچ نوع مذاکرهاي صورت گيرد؟

رشيد: به نظرم طالبان عملگرا به طور چشمگير بانفوذ ميباشند. آنها ميخواهند پاکستان را کاملا ترک بگويند و دوباره به افغانستان برگردند. امريکا و ناتو اکنون بايد تصميم بگيرند که با طالبان حرف بزنند و گفتگويي را آغاز کنند. اين کار سه هفته نه  بلکه شايد سه سال را در بر گيرد. دليلي ندارد که بيشتر انتظار کشيد. به ويژه آن که اعلام شده است در سال 2011 خارج شدن نيروهاي خارجي از افغانستان شروع ميشود. بالاخره غرب با طالبان مذاکره ميکند، اما هر قدر انتظار طولاني شود، مذاکرات را به سراسيمگي ميکشاند. ولي رييس جمهور اوباما اين تصميم  را به تاخير مياندازد.

زود دويچه سايتونگ: اکنون دشوار است به انتخاب کنندگان گفته شود، با کساني مذاکره ميشود که روزگاري يک رژيم سياه را برقرار ساخته بودند، و به اين دليل از افغانستان بيرون رانده شده بودند. 

رشيد: اکنون مشکل مرکزي اين است که عمليات نظامي در افغانستان از همان آغاز خود را ماموريت صلح خوانده بود، به ويژه آلمان در اين مورد چنين نظري داشت. انگلا مرکل، صدراعظم آلمان فدرال امروز نيز مشکل دارد و نميتواند افغانستان را طوري که هست بخواند. سياست آلمان در مورد افغانستان يکي پي ديگري مرتکب اشتباه ميشود. چنان که آموزش دادن به پليسهاي افغانستان را بر دوش گرفت. در حالي که آلمان تجربهاي نداشت تا چگونه در يک کشور جهان سومي که به زبانش صحبت کرده نميتواند، اين کار را انجام دهد. علاوه بر آن آلمان با وجودي که از سال 2007 به اين سو طالبان در قندز سر برآورده اند، قبول نميکند که در افغانستان جنگ وجود دارد. نظاميان آلماني در اين بخش گناهي ندارند، زيرا آنها  بايد تحت هدايتهاي سياسي عمل کنند. اين را طالبان بهترين فرصت براي خود ميدانند. اکنون نيروهاي امريکايي به قندوز ميآيند تا جاي آلمانيها را بگيرند. آنجا براي المانيها بايد بسيار ناراحت کننده باشد.

دویچه ویله

عسگر آقايف، رييس جمهور سابق قرقيزستان در مصاحبه ای گفت كه كشورش به يك رئيس جمهور قوي نيازمند است.

رئيس جمهورپیشین قرقيزستان گفت:‌ دموكراسي پارلماني در كشوري بحران زده چون قرقيزستان با وجود موافقت و راي دهي مردم به آن ثمربخش نخواهد بود.

آقايف در گفت‌وگو با مجله آلماني شپيگل، از سياست‌هاي منفعت طلبانه امريكا و همين طور روزا آتونبايوا، رئيس جمهور برحال قرقيزستان انتقاد كرد.

آقايف در بخش ابتدايي این مصاحبه خود اظهار داشت كه دموكراسي پارلماني تنها در صورتي ثمر بخش خواهد بود كه اقتصاد به خوبي پيش رود و علاوه بر اين سياست مداران به حرف مردم گوش كرده و آماده عمل به تعهدات خود باشند.

وي تاكيد كرد: بايد بگويم كه نخبگان سياسي در كشورهاي شوروي سابق هنوز به اين حد نرسيده‌اند. قرقيزستان به ديكتاتور احتياج ندارد، بلكه نيازمند رئيس جمهوري قوي است كه بتواند سرسختانه و قاطعانه تصميماتش را عملي كند و از بي ثباتي كشور جلوگيري كند. علاوه بر اين بايد پارلمان قوي، احزاب مخالف و رسانه‌هايي انتقاداتي وجود داشته باشند. در زماني كه من بين سال‌هاي 1990 تا 2005 در قرقيزستان حكومت مي‌كردم غرب از يك جزيره دموكراسي صحبت مي‌كرد .

آقايف در پاسخ به اين سوال كه پس چرا شما سرنگون شديد؟ گفت:‌ من هرگز در طول زندگي‌ام نمي خواستم رئيس جمهور شوم؛ سفارت امريكا مطابق با ميل خود تلاش در سرنگوني دولت من داشت. امريكايي‌ها ريشه‌هاي دموكراسي در قرقيزستان را خشكاندند.

آقايف در پاسخ به اين سوال كه چرا امريكايي‌ها چنين اقدامي را در قرقيزستان انجام داده‌اند نه در قزاقستان و ازبكستان؟ گفت: به خاطر اينكه ما دموكراتيك ترين بوديم. ما داراي صدها سازمان غير دولتي، داراي آزادي تجمع و رسانه‌اي بوديم. در دوران من هوتل‌ها پر از مشاوران امريكايي بود كه مي‌خواستند انقلاب رنگيني مشابه چيزي كه در گرجستان و اوكراين اتفاق افتاد در قرقيزستان تكرار كنند.

رئيس جمهور سابق قرقيزستان هم‌چنين در پاسخ به اين سوال كه دولت بوش مخالف شما بود چرا كه شما يكي از متحدان اصلي مسكو بوديد، گفت:‌ برعكس؛ در دوران من موفق شديم كه به عنوان اولين كشور تجزيه شده از شوروي سابق به عضويت سازمان تجارت جهاني درآييم.

من مي‌دانستم كه قرقيزستان سه ابر قدرت را در همسايگي خود دارد. چين، ‌روسيه و امريكا . چرا كه امريكا همه جا منافع خود را دارد.

آقايف هم‌چنين در خصوص باقي‌يف، رئيس جمهور سابق اين كشور و جانشين خود گفت: باقي‌يف كشور را غارت كرد. روزنامه نگاران و حزب مخالف را با كمك سران مواد مخدر كه وي با كمك آنها توانست به قدرت برسد، كشت.

آقا يف همچنين با اشاره به انتخابات پارلماني قرقيزستان و اينكه رزا آتونبايوا در ماه اپريل از طريق يك دموكراسي پارلماني به جاي يك دموكراسي رياست جمهوري به قدرت رسيد، گفت:

آتونبايوا اين كار را انجام داد به خاطر اينكه وي شانسي براي پيروزي در انتخابات رياست جمهوري نداشت. اكنون نيز آنها مي‌خواهند قدرت را در پارلمان بين خودشان تقسيم كنند.

آقايف افزود:‌ بسياري از دوستان من به قانون اساسي كشور راي دادند بدون آنكه متن قانون را بخوانند آنها تنها خواهان آرامش و صلح بودند.

وي هم‌چنين با اشاره به اين انتخابات گفت:‌ در اين انتخابات نيز مسائل بسياري به درستي پيش نرفت؛ براي مثال از تعداد بي شماري از قرقيزها كه در روسيه زندگي مي كنند تنها 13 هزار تن راي دادند؛ اغلب ازبك‌ها كه از ترس زدوخورد‌هاي داخلي پا به فرار گذاشته بودند راي ندادند.

آقايف در بخش پاياني مصاحبه خود در پاسخ به اين سوال كه آيا شما خواهان بازگشت به قدرت هستيد؟ گفت:‌ براي رسيدن به قدرت من اشتياقي ندارم؛ من رياضيدان هستم و خوشحالم كه امروز بار ديگر مي‌توانم به رياضيات بپردازم.

وزير دفاع آلمان اظهار داشت كه كشورش بايد منتظر تلفات و خسارات گسترده‌تر در نيروهاي خود در افغانستان باشد.

كارل ‌تئودور تسو گوتنبرگ، وزير دفاع آلمان، در گفت‌وگو با پايگاه اينترنتي روزنامه‌ي آلماني فرانكفورتر الگماينه گفت: افغانستان هرگز مطابق با ملاك ها و معيارهاي ما به طور كامل به ثبات نخواهد رسيد.

پیام روز متن مصاحبه‌ي صورت گرفته را در خدمت شما قرار می دهد:

سوال: آقاي وزير آيا استعفاي جنرال مك‌كريستال گواه اين مساله نيست كه بسياري از افرادي كه خود را در جنگ افغانستان شريك مي‌دانند، اكنون از طريق استعفا سعي در كناره گيري از اين جنگ و محافظت از خود در قبال شكست احتمالي در اين جنگ را دارند؟

جواب: ما شرايط را به دقت زير نظر داريم. مك كريستال ستراتژي‌اي‌ را دنبال مي‌كرد كه هم‌چنان نيز ادامه دارد. به عقيده من استعفاي وي براي اين نبود كه وي خود را از انتقادات احتمالي به دنبال شكست احتمالي در افغانستان محافظت كند. استعفاي وي دلايل ديگري داشت. مقاله مجله رولينگ ‌استون كه سران قصر سفيد به آن واكنش نشان دادند، علت اصلي اين استعفا بود.

سوال: مك‌كريستال قبلا وجهه‌اي بسيار بدبينانه از وضعيت افغانستان تصوير كرده بود؛ به گونه‌اي كه در رسانه‌ها علت اصلي استعفاي وي چنين مساله‌اي عنوان شده است.

جواب: من نشانه‌اي حاكي از دلايل شخصي براي استعفاي مك‌كريستال نمي‌بينم. مقامات امريكايي قاطعيت بسياري دارند، اما درست است كه بگوييم عملا برخي از نتايج مورد انتظار ما در افغانستان با تعويق همراه بوده است. من همچنان اصرار دارم كه آموزش پوليس افغان و اردوی اين كشور داراي اولويت است و از اين رو ما همچنان به ماموريت خود در افغانستان ادامه مي‌دهيم. اما مطمئنا ما به همكاري پايدار و قابل لمس با طرف افغان نيز نيازمنديم.

سوال: شرايط شمال افغانستان يعني جايي كه نيروهاي دفاعي آلمان حضور دارند، چگونه است؟

جواب: بسيار متفاوت. در بسياري از مناطق وضعيت طي ماه‌هاي گذشته و يا سال‌هاي گذشته پيشرفت بسيار خوبي داشته است. از اين رو ما در اين مناطق به هدف خود كه واگذاري مسئوليت است، همچنان نزديك‌تر مي‌شويم. در ديگر نقاط، وضعيت در حال وخيم‌ شدن است، اما من حدس مي‌زنم كه شرايط در ماه‌هاي تابستان بدتر شود به خصوص در قندوز اما در تمام مناطق غربي يعني جايي كه سربازان ناروی‌ مشغول ساخت و ساز هستند نيز وضعيت بدتر خواهد شد. اين مساله نشان مي‌دهد كه ما براي رسيدن به يك امنيت نسبي راهي طولاني پيش روي خود داريم.

سوال: آيا ما بايد منتظر تلفات و خسارات بيشتر باشيم؟

جواب: بله متاسفانه به‌رغم سخت بودن پذيرش چنين مساله‌اي، ما بايد منتظر كشته و زخمي شدگان ديگري باشيم. تابستان محك بسيار سختي براي ماست. ما در آستانه برگزاري انتخابات پارلماني افغانستان هستيم و در چنين شرايطي خشونت‌ها بسيار افزايش مي‌يابد.

سوال: آيا شما با چالش‌هاي درون حزبي نيز رو به رو هستيد؟

جواب: ما بايد همچنان اين مساله را روشن كنيم كه حضور ما در افغانستان با چه هدفي صورت مي‌گيرد و ما عملا بايد به چه اهدافي دسترسي پيدا كنيم. افغانستان نبايد تهديدي براي جامعه بين‌المللي باشد و ما سعي مي‌كنيم كه در اين كشور به دموكراسي ايده‌آلي كه ترسيم كرده‌ايم، دست يابيم.

سوالهدافي ل:كه شما از آن نام برديد، چه موقع قابل دست يافتن است؟

جواب: ما هنوز به اين اهداف دست نيافته‌ايم اما در مسير آن هستيم و اين مسير با خطرات بسياري همراه است. علاوه بر اين خطرات و تهديداتي كه به وسيله‌ي خروج فوري و كامل به وجود مي‌آيد، بسيار بزرگ‌تر است. به هر حال ما بايد سعي كنيم كه در سال‌هاي آتي روند واگذاري مسئوليت را شروع كنيم و نبايد روند واگذاري مسئوليت با دلايل غير واقعي و غير ظاهري به تعويق بيافتد. اما من همچنان عقيده دارم كه اين يك اشتباه بزرگ است كه زمان خروج را صراحتا اعلام كنيم.

سوال: بعد از خروج از افغانستان برنامه‌ي ناتو براي اين كشور چه خواهد بود؟

جواب: ما از همين حالا نيز بايد به فكر تامين احتیاجات افغان‌ها باشيم. اين مساله انگيزه‌اي براي سربازان ما مي‌باشد. اگر ما مي‌خواهيم تهديدي براي امنيت بين المللي به وجود نيايد، اين مساله به دنبال همكاري بين المللي با نيروهاي ويژه و به كار گرفتن منابع خبري ميسر مي‌شود.افغانستان هرگز با معيارهاي ما به ثبات كامل نخواهد رسيد. همانطور كه امريكا در بخش‌هايي از پاكستان موفق به چنين كاري نشده است.همچنين همكاري كشورهاي عضو ناتو و متحدان ما دراين پيمان نظامي براي رسيدن به موفقيت بسيار ضروري است و نبايد هيچ يك از اين كشورها به طور يكجانبه اقدام به خروج سريع و بي‌برنامه از افغانستان كنند.